Cały czas jak chcę coś napisać, to jakoś ręka kładzie mi się na myszce i już mam zamiar włączyć jakiś program. Niby czemu tak nieświadomie uciekam od napisania tej głupiej notki? Dania jakiejś tam osobie chwili na odmóżdżeni swojego mózgu. Świat jest dziwny. Dziwny i nudny. Oczywiście ja tu mówię o świecie ludzi. Ten zepsuty, żałosny, przewidywalny, zniewieściały, chytry, zawistny, nietolerancyjny, komercyjny, jednolity, prostolinijny, przepełniony intrygami i układami, brudny, śmierdzący świat. Tak mnie irytuję opcja braku ucieczki i odizolowania się od niego, nawet na chwilę. Nie byłoby fajnie iść przed siebie nieświadomym swojego końca? I za każdym razem, dla każdego koniec byłby inny. Trudno jest już nawet siedzieć w swoim własnym wyimaginowanym świecie. Trudno, bo ze wszystkich stron napiera na Ciebie ta cholerna rzeczywistość, która za wszelką cenę chce Cie pozbawić jakiejkolwiek radości i nadziei na lepsze jutro. Po co żyć? Po co, skoro każdy papieros, każdy wydech, każdy śmieć, każda kupa zbliża ten świat i całą tą zasraną cywilizację do końca. Po co żyć i męczyć się z tymi wszystkimi chciwcami czekającymi aż podwinie nam się noga? Oportunistami nie mogącymi odwrócić spojrzenia od siebie. Wszędzie widać te głupie, zniesmaczone, rozpuszczone, rozbawione, niewdzięczne i fałszywe spojrzenia, świdrujące Cię na wylot i oceniające na pierwszy rzut oka. Nudne to i bez sensu. Co im to da, że kogoś publicznie ośmieszą, poobjadają albo się na niego obrażą? Nic. I właśnie z tym nic zostają. Ich rachunek sumienia pod koniec żałosnego żywota będzie pusty, albo będzie zawierał jakieś praktycznie nic nie znaczące czyny. Ha! A ja wtedy, ze śmiercią na kawie będę się z nich śmiał! Ciekawe jak wtedy, wykorzystają swoją wieczność. Ale i tak już kończę, bo jakoś nie mam jakiejś specjalnej ochoty pisania dalej. Tyle.